به گزارش پایگاه خبری تحلیلی هوژان، دستمزد کارگران ایرانی در سال ۱۴۰۵ به پایینترین سطح تاریخی خود رسیده است. مقایسه دادههای ۱۴ سال اخیر نشان میدهد که در سال ۱۳۹۰ یک کارگر با حقوق خود سالانه نزدیک به سه هزار دلار درآمد داشت، اما امروز این رقم به کمتر از هزار دلار سقوط کرده است. به زبان ساده، حقوق ماهانه ۱۰ میلیون تومانی در ترازوی جهانی کمتر از ۱۰۰ دلار ارزش دارد.
این کاهش شدید، سفره کارگران را به شدت کوچک کرده است. دستمزدها تنها پاسخگوی نیازهای اولیه مانند خوراک و مسکن هستند و دیگر نیازها مانند پوشاک، آموزش و تفریح عملاً از سبد زندگی حذف شدهاند. چنین وضعیتی به رکود اجتماعی و فرهنگی منجر میشود و انگیزه مهاجرت نیروی کار به کشورهای همسایه را نیز افزایش داده است.
بررسی روند تاریخی نشان میدهد که از سال ۱۳۹۰ تا ۱۴۰۳، دستمزد ریالی حدود ۲۱ برابر شده، اما نرخ دلار ۵۰ برابر رشد کرده است. این یعنی سرعت افزایش هزینهها بیش از دو برابر سرعت رشد درآمدها بوده و نتیجه آن، سقوط آزاد ارزش دلاری دستمزدهاست. پیشبینیها برای سال ۱۴۰۵ نیز نشان میدهد که درآمد سالانه کارگران به حدود ۹۹۱ دلار خواهد رسید؛ رقمی که معادل روزی کمتر از سه دلار است و حتی از استانداردهای جهانی برای فقر مطلق در بسیاری از کشورهای جنگزده پایینتر است.
این وضعیت، تصویری روشن از بحران معیشتی در ایران ارائه میدهد؛ سقوط از قله سه هزار دلاری دهه نود به دره ۸۰ دلاری امروز، نشاندهنده عمق شکاف میان دستمزد و هزینههای زندگی است. پرسش اصلی اینجاست که چگونه میتوان با چنین درآمدی زندگی کرد و چه راهکاری برای بازگرداندن قدرت خرید از دسترفته وجود دارد؟
دستمزد کارگران ایرانی در سال ۱۴۰۵ به سطحی رسیده که حتی معیارهای جهانی فقر مطلق را هم پوشش نمیدهد. سقوط ارزش دلاری حقوقها، سفره مردم را کوچک کرده و آینده اجتماعی و اقتصادی کشور را نیز در معرض تهدید قرار داده است.
- نویسنده : مینوفر چراغی
