به گزارش پایگاه خبری تحلیلی هوژان، با گذشت بیش از یک سال از عمر دولت مسعود پزشکیان، حالا برای بسیاری روشن شده است که «جعفر ول نمیکند». این جمله کوتاه رئیسجمهور در واکنش به تملقگویی معاون اجراییاش، امروز به دقیقترین توصیف از جایگاه و نقش جعفر قائمپناه در دولت تبدیل شده است.
معاونت اجرایی ریاستجمهوری، جایگاهی کلیدی برای هماهنگی، مدیریت بحران و اشراف بر بدنه دولت است؛ سمتی که نیازمند تجربه و شناخت عمیق از ساختار قدرت است. اما قائمپناه بدون سابقه اجرایی مؤثر، صرفاً به پشتوانه دوستی قدیمی با رئیسجمهور به این جایگاه رسیده است. همین نقطه آغاز، تضادی آشکار با شعارهای شایستهسالاری دولت پزشکیان دارد.
گزارشهای متعدد نشان میدهد قائمپناه با مداخلات گسترده در انتصابات، نقش مستقیمی در ورود افراد کمتجربه یا ناکارآمد به بدنه اجرایی داشته است. این روند، انسجام مدیریتی دولت را تضعیف کرده و نارضایتی جدی در میان مدیران باسابقه ایجاد کرده است. تجربه دولت احمدینژاد نشان داد که وقتی یک فرد غیرپاسخگو فرمان چینش نیروها را در دست میگیرد، نتیجه چیزی جز فرار سرمایه انسانی و انزوای نخبگان نیست.
شکاف در میان حامیان دولت
رفتار فردمحور قائمپناه باعث فاصله گرفتن چهرههای شاخصی چون محمدجواد ظریف، آذریجهرمی و علی طیبنیا از دولت شده است؛ سرمایههایی که میتوانستند پشتوانه اجتماعی و تخصصی مهمی برای پزشکیان باشند. دولتی که با وعده «وفاق» روی کار آمد، حالا در درون خود با شکافهایی مواجه است که ریشه آن در حذفگرایی یک فرد است.
اختلافات مکرر قائمپناه با معاون اول رئیسجمهور، زنگ خطر جدی برای کارآمدی دولت است. عدم هماهنگی میان این دو جایگاه کلیدی، عملاً فرآیند تصمیمگیری را فلج میکند و نشان میدهد که قائمپناه به جای حل بحران، خود به منبع بحران تبدیل شده است.
تکرار تجربه مشایی و بقایی
حضور پررنگ قائمپناه در مرکز تصمیمسازی دولت، یادآور نقش اسفندیار رحیممشایی و حمید بقایی در دولت احمدینژاد است؛ حلقهای بسته و غیرپاسخگو که هزینههای سنگینی بر کشور تحمیل کرد. همانطور که مشایی با نفوذ فراتر از جایگاه رسمیاش به بحرانهای سیاسی و مدیریتی دامن زد، قائمپناه نیز در حال معماری بدنه دولت به شیوهای مشابه است.
جعفر قائمپناه نه گوش میکند، نه ول میکند. نه متخصص است، نه هماهنگ با ارکان دولت و نه پاسخگو در برابر انتقادات. با این حال، همچنان در مرکز تصمیمسازی باقی مانده و بدنه نیروهای نزدیک به رئیسجمهور را شکل میدهد. اگر پزشکیان در همین ابتدای کار تکلیف خود را با این مناسبات شخصی روشن نکند، دولت او در مسیر تکرار یکی از پرهزینهترین تجربههای مدیریتی جمهوری اسلامی قرار خواهد گرفت. تاریخ معمولاً با دولتهایی که از گذشته درس نمیگیرند، مهربان نیست.
- نویسنده : مینوفر چراغی
