دیپلماسی در بنبست؛ عراقچی و سفرهای استانی به جای روابط بینالملل
در شرایطی که سیاست خارجی ایران بیش از هر زمان دیگری نیازمند تحرک و ابتکار است، عباس عراقچی با سفرهای استانی و اظهارات جنجالی، بیش از آنکه تصویر یک دیپلمات فعال در عرصه جهانی را بسازد، ضعف دستگاه دیپلماسی را به رخ کشیده و موجی از انتقادها را برانگیخته است.
قائمپناه؛ ولنکنترین جعفر و تکرار تجربه مشایی و بقایی در دولت پزشکیان
جعفرقائم پناه معاون اجرایی مسعود پزشکیان است، در دولت محمود احمدینژاد این حمید بقایی بود که در این سمت فعالیت میکرد، اما میتوان قائم پناه را رحیم مشایی و حمید بقایی دولت پزشکیان دانست؛ مردی که معماری بدنه دولت را در اختیار دارد و با حذف و اضافههای متعدد برای دولت حاشیه میسازد، رییس دولت را مدیریت میکند و نه حرف گوش میکند و نه دولت را ول میکند.
سقوط آزاد ازدواج در ایران؛ بحران جوانی جمعیت در سایه بیاعتمادی جوانان
آمارهای تازه از ثبت احوال نشان میدهد ازدواج در ایران به پایینترین سطح تاریخی خود رسیده است؛ از بیش از ۸۰۰ هزار ازدواج در اوایل دهه ۱۳۹۰ به حدود ۴۷۰ هزار در سال ۱۴۰۳. این کاهش نزدیک به ۴۰ درصدی، همراه با افزایش سن ازدواج و نزدیک شدن نسبت طلاق به ازدواج به مرز ۴۰ درصد، تصویری نگرانکننده از آینده جمعیت کشور ترسیم میکند.
ابلاغیه شوکهکننده مالیاتی؛ سهمیه پروندهسازی یا مبارزه واقعی با فرار مالیاتی؟
ابلاغیه تازه سازمان امور مالیاتی استان اصفهان، مأموران را موظف کرده هر ماه حداقل دو پرونده فرار مالیاتی گزارش دهند. این تصمیم که با تهدید به «ترک فعل» و حتی اعلام جرم علیه مأموران همراه است، موجی از نگرانی و انتقاد برانگیخته؛ چراکه به جای کشف واقعی تخلف، زمینهساز پروندهسازی و فشار مضاعف بر فعالان اقتصادی تلقی میشود.
سقوط به عصر بخور و نمیر؛ دستمزد ۸۰ دلاری کارگر ایرانی
مقایسه دستمزدها از سال ۱۳۹۰ تا امروز نشان میدهد که در حالیکه حقوق ریالی ۲۱ برابر شده، نرخ دلار ۵۰ برابر رشد کرده است، نتیجه این شکاف، سقوط ارزش دلاری درآمد کارگران به زیر هزار دلار در سال و رسیدن به ماهی تنها ۸۲ دلار است؛ رقمی که حتی از معیارهای جهانی فقر مطلق نیز پایینتر است.
آزادسازی قیمتها؛ اقتصاد آزاد یا چالش اخلاقی؟
حذف ارز ترجیحی و واگذاری قیمتگذاری برنج به مکانیزم عرضه و تقاضا، در ظاهر یک سیاست اقتصادی مبتنی بر منطق بازار آزاد است. اما در واقعیت اقتصاد ایران، این تصمیم بیش از آنکه به رقابت سالم منجر شود، قدرت انحصاری دلالان را تقویت کرده و پرسشهای جدی اخلاقی و اجتماعی را برانگیخته است.
بودجه ۱۴۰۵؛ نسخهای برای بهبود یا تشدید بحران؟
لایحه بودجه سال ۱۴۰۵ که توسط رئیسجمهور به مجلس تقدیم شد از همان ابتدا بهعنوان یکی از انقباضیترین بودجههای سالهای اخیر معرفی شد. در شرایطی که تورم بالای ۴۰ درصد سایه سنگین خود را بر زندگی مردم انداخته، پرسش اصلی این است که آیا این بودجه میتواند به بهبود اوضاع اقتصادی کمک کند یا برعکس، فشار بیشتری بر دوش کارمندان، بازنشستگان و صاحبان کسبوکارها خواهد گذاشت.
گرانفروشی رسماً حلال شد؛ واگذاری سفره مردم به بیرحمی بازار
اظهارات اخیر مبنی بر اینکه گرانی دیگر مصداق گرانفروشی نیست، عملاً دست واسطهها و محتکران را برای قیمتسازی باز گذاشته است. در بازاری که نه رقابتی است و نه شفاف، سپردن قیمت کالاهای اساسی به مکانیزم عرضه و تقاضا تنها به معنای حذف تدریجی پروتئین و کربوهیدرات از سفره دهکهای پایین خواهد بود.
چک بیمحل دولت در وجه بازنشستگان؛ کلاه گشاد ۲۰ درصدی بر سر حقوقبگیران
افزایش ۲۰ درصدی حقوق کارمندان و بازنشستگان در بودجه ۱۴۰۵، در برابر تورم نزدیک به ۵۰ درصد، تنها یک بازی با اعداد است. این سیاست به مهار دستمزدها و جبران کسری بودجه دولت از سفره مردم منجر میشود.



































































