به گزارش پایگاه خبری تحلیلی هوژان، پس از حذف تیم ملی فوتبال ایران از مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۲۶، انتظار میرفت نخستین حضور رسانهای امیر قلعهنویی، فرصتی برای پاسخگویی به مهمترین ابهامهای فنی و مدیریتی این تیم باشد؛ ابهامهایی که از همان سوت پایان آخرین مسابقه آغاز شد و ماهها در فضای فوتبال ایران ادامه پیدا کرد.
گفتوگوی طولانی سرمربی تیم ملی، اگرچه در ظاهر با عذرخواهی از مردم آغاز شد، اما هرچه جلوتر رفت، بیشتر به دفاع از تصمیمهای گذشته اختصاص پیدا کرد؛ تصمیمهایی که بخش قابل توجهی از کارشناسان و هواداران همچنان درباره آنها پرسش دارند.
یکی از محورهای اصلی این گفتوگو، نحوه انتخاب نفرات اعزامی به جام جهانی بود. دعوت بازیکنانی که در نهایت حتی یک دقیقه هم فرصت بازی پیدا نکردند، بار دیگر مورد توجه قرار گرفت. قلعهنویی از تصمیم کادر فنی دفاع کرد، اما توضیح او درباره حضور بازیکنانی مانند روزبه چشمی و دنیس اکرت برای بسیاری از مخاطبان قانعکننده نبود؛ همانگونه که درباره دعوت دیرهنگام شهریار مغانلو نیز پاسخ روشنی ارائه نشد.
در بخش دیگری از گفتوگو، سرمربی تیم ملی بخشی از مشکلات فنی تیم را به فضای ایجاد شده در شبکههای اجتماعی نسبت داد و حتی از تأثیر این فضا بر تمرکز برخی بازیکنان سخن گفت. این در حالی است که مدیریت شرایط روحی بازیکنان در تورنمنتهای بزرگ، یکی از مهمترین وظایف کادر فنی محسوب میشود؛ موضوعی که همین اظهارات دوباره آن را به محل بحث تبدیل کرد.
قلعهنویی همچنین در توصیف برخی رقبای ایران، تلاش کرد که نتایج تیم ملی را در بستری متفاوت تحلیل کند؛ تحلیلی که با واکنشهای متعددی در فضای کارشناسی فوتبال روبهرو شد. بسیاری معتقدند مقایسه تیمهای آسیایی با استانداردهای فوتبال اروپا یا استناد به نتایج سالهای دور، نمیتواند پاسخگوی عملکرد امروز یک تیم ملی باشد.
یکی دیگر از بخشهای بحثبرانگیز این گفتوگو، دفاع سرمربی تیم ملی از پاداش صعود به جام جهانی بود. او این پاداش را «حق کادر فنی و بازیکنان» دانست و به نمونههایی از سالهای گذشته نیز اشاره کرد؛ اما منتقدان معتقدند مقایسه شرایط امروز فوتبال آسیا با دورههایی که مسیر صعود دشوارتر بود، نمیتواند معیار دقیقی برای ارزیابی این موضوع باشد.
در کنار مسائل فنی، شیوه مواجهه با منتقدان نیز بار دیگر خبرساز شد. بخشی از گفتوگو به انتقاد از فضای رسانهای و شبکههای اجتماعی اختصاص یافت و ادبیاتی به کار رفت که واکنشهای زیادی در میان اهالی رسانه و کارشناسان فوتبال برانگیخت. بسیاری معتقدند فاصله میان نقد فنی و تخریب شخصی باید حفظ شود؛ همانطور که انتظار میرود مسئولان ورزشی نیز در نقدها، همین مرز را رعایت کنند.
شاید مهمترین نکته این گفتوگو، موضوعی باشد که در پایان آن همچنان باقی ماند؛ افکار عمومی انتظار داشت درباره وعدههایی که پیش از جام جهانی مطرح شده بود، توضیح روشنتری بشنود؛ وعدههایی مانند صعود از مرحله گروهی یا ارائه نمایشی متفاوت از تیم ملی. اما روایت ارائه شده، بیشتر بر دفاع از گذشته استوار بود تا تحلیل دلایل ناکامی.
در فوتبال حرفهای، نتیجه فقط معیار قضاوت نیست؛ نحوه پاسخگویی، پذیرش مسئولیت و شفافسازی درباره تصمیمها نیز بخشی از کارنامه هر سرمربی محسوب میشود. گفتوگوی اخیر امیر قلعهنویی اگرچه تلاش داشت از عملکرد تیم ملی دفاع کند، اما دستکم در فضای رسانهای، نتوانست پرونده انتقادها را ببندد شاید همین موضوع موجب شده است که با گذشت چند روز از انتشار این گفتوگو، هنوز بسیاری از پرسشهایی که پس از جام جهانی مطرح شده بود، بدون پاسخ روشن باقی بماند.
- نویسنده : سردبیر هوژان
