به گزارش پایگاه خبری تحلیلی هوژان، صبح یکشنبه ۱۴ تیر ۱۴۰۵، مسیرهای منتهی به مصلای تهران از ساعات اولیه مملو از جمعیتی شد که برای حضور در آیین نماز و وداع با پیکر رهبر شهید انقلاب راهی پایتخت شده بودند. گرمای هوا نیز مانعی برای حضور مردم نبود و بسیاری از زائران از نقاط مختلف کشور خود را به تهران رسانده بودند.
نماز بر پیکر رهبر شهید انقلاب در شرایطی اقامه شد که فضای مصلا با زمزمه دعا، صلوات و تکبیر همراه بود. حاضران با چشمانی اشکبار در این مراسم شرکت کردند و لحظاتی سرشار از اندوه و سکوت بر فضای مراسم حاکم شد.
دعای «اللهم إنا لا نعلم منه إلا خیراً…» که سالها در آیین تشییع شهدا و خدمتگزاران کشور قرائت شده بود، این بار از سوی جمعیت حاضر برای رهبر شهید انقلاب زمزمه شد.
در میان جمعیت، روایتهای مختلفی از احساسات مردم شنیده میشد. خبرنگاران حاضر در محل با افراد مختلفی گفتوگو کردند؛ از سالمندانی که با سختی خود را به مراسم رسانده بودند تا نوجوانانی که پرچم ایران را در دست داشتند.
مادری که فرزند خردسال خود را در آغوش گرفته بود، حضور در این مراسم را ادای دین به نسل آینده توصیف کرد و گفت نمیخواسته فرزندش از حضور در چنین روزی محروم بماند.
یکی دیگر از شرکتکنندگان نیز با چشمانی اشکبار تنها این جمله را بر زبان آورد که هرگز تصور نمیکرد روزی در چنین مراسمی حضور پیدا کند.
در کنار فضای سوگواری، شماری از حاضران در گفتوگوهای خود بر ادامه مسیر رهبری و حفظ انسجام کشور تأکید کردند. برخی نیز از اعتماد خود به روند آینده و استمرار مدیریت نظام سخن گفتند.
به باور بسیاری از شرکتکنندگان، این مراسم تنها یک آیین تشییع نبود، بلکه فرصتی برای تجدید پیمان با آرمانهایی بود که رهبر شهید انقلاب طی سالهای مسئولیت خود بر آنها تأکید داشت.
مراسم روز دوم وداع، مقدمهای برای آیین تشییع و بدرقه نهایی پیکر رهبر شهید انقلاب در تهران بود. فضای حاکم بر مصلا و خیابانهای اطراف نشان میداد که این مراسم برای حاضران تنها یک آیین رسمی نبود و بسیاری آن را بخشی از یک رویداد ماندگار در حافظه جمعی خود میدانستند.
در پایان این مراسم، ابتدا نماز بر پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب اقامه شد و سپس بر پیکر اعضای خانواده ایشان و شهیده زهرا محمدی گلپایگانی نیز نماز خوانده شد.



















































